در منتخب از لیس از سـعد نقل است که گفت: پیامبر روزي در بین عده اي از اصحابش نماز میخواند و حسین علیه السلام خردسال بود و نزدیـک رسول الله صـلی الله علیه و آله نشسـته بود. هنگـامی که پیامبر به سـجده رفت حسـین علیه السـلام برخاست و بر پشـت آنحضـرت نشـست. ذکر سـجده پیامبر طولانی شد، پس آنگاه که پیامبر خواست سـر از سجده بردارد، به آرامی و مهربانی حسین علیه السـلام را از پشت خود پائین آورد و کنار خود قرار دادند، چون باز سـر بر سـجده گذاشـتند حسـین علیه السـلام دوباره بر پشت رسول خـدا صـلی الله علیه و آله سوار شـد و پـائین نیامـد تا اینکه باز پیامبر او را به آرامی پائین آوردنـد و چنین کاري ادامه یافت تا اینکه پیامبر نمازشان را به پایان رساندند. در همین حال مردي یهودي که ایسـتاده بود و این صحنه را نظاره میکرد و میدید که حسـین علیه السـلام بـا جـدش چه میکنـد، گفت: اي محمـد بـا کودکان به گونه اي برخورد میکنی که ما اینگونه عمل نمی نمائیم. پیـامبر فرمودنـد: اگر شـما هم به خداونـد و رسولش ایمان میآوردیـد هر آینه با کودکـان خردسـال با مهر و عطوفت برخورد میکردیـد. مرد یهودي گفت: اي محمـد چه طبیعت و اخلاـق نیکویی داري، سـپس آن مرد به دست رسول خـدا صـلی الله علیه و آله مسلمان شد وقتی که بزرگواري اخلاق و بزرگی مرتبه رسول الله صلی الله علیه و آله را دید.