در مسـند البتول از مفضـل نقـل است که: امـام صـادق علیه السلام فرمود: وقتی که امـام حسـین و اصـحابش را از آب محروم کردند، حضـرت در میان اصـحابش ندا کرد: هر کس تشـنه است نزد من بیاید، یکی پس از دیگري نزد آن حضـرت آمدند حضـرت انگشت ابهام خود را در کف دست یکی از آنان قرار داد و از چشمه اي که ظاهر شد. همه آب نوشیده و سیراب شدند و به یکدیگر میگفتند: بخدا قسم شـربتی نوشـیدیم که هیچ یک از مردم دنیا چنین نوشـیدنی ننوشیده است، آنگاه که امام را به شهادت رساندند که روز سه شنبه نزدیک غروب بود حضرت یکی یکی یارانش را مورد تفقد قرار میداد و آنها را باسم و اسم پدرانشان صدا میزد و آنهـا یکی بعـد از دیگري نزد حضـرت آمدنـد و حضـرت بـا طعـام و نوشـیدنی هاي بهشتی آنها را اطعام مینمود سـپس امام صادق علیه السلام فرمود: بخـدا قسم عـده اي از مردم کوفه آنان را میدیدنـد و چند مرتبه این قضـیه تکرار شد اما درك نکردند آنگاه نزد رسولان حضور پیـدا کردنـد و هر کـدام را به سوي منطقه و شـهر خود برگرداند، بعد از آن به کوه »رضوي« آمد هیچ مومنی نبود مگر آنکه در محضـر آن حضـرت حضور پیـدا کرد در حـالیکه آن حضـرت بر سـریري از نور نشسـته بود حضـرت ابراهیم، موسی، عیسی و تمامی انبیاء علیه السلام آن حضرت را احاطه کرده بودند و پشت سر آنها مومنین و پشت سر آنها ملائک به فرمایشان امام حسـین علیه السلام توجه داشتند، امام صادق علیه السلام فرمود: این حالت تا روز قیام قائم ما ادامه دارد و آنگاه که قائم ما ظهور کند در محضر امام حسین علیه السلام قرار گرفته به کربلا میآید و هیچ مؤمنی در هیچ نقطه اي نخواهد بود مگر آنکه به محضر امام حسـین علیه السلام خواهـد آمـد تا اینکه عظمت خداونـد در امام حسـین علیه السلام متجلی خواهـد شد. اي مفضل به خدا قسم این مقامی است که بالاتر از آن هیچ مقام دیگري نیست، ابنعرقدس مناسب این مقام چه نیکو سروده است: امام الهدي سبط النبوة والد الأئمۀ رب النهی مولی له الأمر امام أبوه المرتضـی علم الهدي وصـی رسول الله و الصـنو و الصهر امام بکته الانس و الجن و السماء و وحش الفلاـء و الطیر و البر و البحر له القبـۀ البیضـاء و بـالطف لم تزل تطوف بهـا حزنا ملائکـۀ غر و فیه رسول االله قال و قوله صـحیح صریح لیس فی ذلکم نکر حبی بثلاث ما أحاط بمثلها ولی فما زید سواه و لا عمرو له تربۀ فیها الشفاء و قبۀ یجاب بها الداعی اذا مسه الضـر و ذریۀ دریۀ منه تسعه أئمۀ حق لا ثمان و لا عشر أیقتل ظمآنا حسین بکربلاء و فی کل عضو من أنامله بحر و والده الساقی علی الحوض فی غـد و فاطمۀ ماء الفرات لها مهر فوالهف نفسـی للحسـین و ما جنی علیه غداة الطف فی حربه الشـمر رماه بجیش کالظلام قسیه الاهلۀ والخرصان أنجمه الزهر سنان سنان خارق منه فی الحشاء و صارم شمر فی الورید له شمر تجر علیه العاصفات