مرحوم شـیخ صدوق (ره) میگوید: حضـرت خیمه بر پا شده اي دیدند پرسیدند: این خیمه از آن کیست؟ گفتند: عبیداالله بن حر جعفی است، حضـرت کسـی را نزد او فرسـتادند. فرستاده گفت: اي مرد تو گناهکار و خطا کار هستی اگر به سوي خدا توبه کنی و مرا یاري نمایی به شـفاعت جدم خواهی رسـید و خداوند تو را به عملکرد گناهانت مجازات نمیکند. گفت: یابن رسول االله، اگر من شـما را یاري کنم اولین کسـی خواهم بود که پیش روي شـما کشـته میشوم، اما این اسب مرا براي خودت بردار بخدا قسـم تـاکنون هیچگـاه آن را سوار شوم و به مقصـد نرسم و هر کس مرا دنبـال کرده این اسب مرا نجـات داده حضـرت از آن شـخص رو برگردانـد و فرمود: من نه به تو و نه به اسب تو نیـازي نـدارم و از آدمهاي گمراه کمک نمیگیرم، اما از این منطقه برو حال که با ما نیستی علیه ما مباش زیرا هر کس نداي، اهل بیت را بشنود و اجابت نکند خداوند او را با صورت به جهنم میاندازد.