در بحار آمده پس از او برادرش عبدالله بن علی علیه السلام که بیست و پنـج سال داشت به میـدان رفت. او اولادي نـداشت، پس عباس به او گفت: پیش چشم من قدري راه برو تا تو را ببینم چون تو فرزندي نداري، او در پیش چشـمان حضرت قدم میزد و میگفت: أنا ابن ذي النجدة و الأفضال ذاك علی الخیر ذوالفعال سیف رسول الله ذوالنکال فی کل قوم ظاهر الأهوال پس عبدالله به میدان رفت و جماعتی از دشمن را کشت. هانی بن شبیب حضرمی (لعنۀ الله) او را به شـهادت رسانیـد. روایت کرده اند که حضـرت عباس علیه السلام برادرش جعفر را بعـد از عبدالله به نبرد فرسـتاد پس بر هـانی بـن شـبیب حضـرمی قاتـل برادرش حملـه برد و او را از پـاي درآورد.