مصـنف شـرح شافیه ابیفراس در مناقب آل رسول صـلی االله علیه و آله و عیوب بنی العباس به اسـناد خود از عمـدة الطـالب نقـل میکنـد أمیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه السلام به برادرش عقیل که از خبره ترین نسـب شـناسان عرب بـود و انسـاب اعراب و خانواده ها و تیره هاي آنهـا را خـوب میشـناخت گفـت: زنی براي مـن پیـدا کن که از خـانواده دلاـوران و شـجاعان عرب باشـد تـا بـا او ازدواج کنم براي من پسـري شـجاع و پهلوان بیاورد. عقیل به حضـرت گفت: با ام البنین کلاـبیه ازدواج کن زیرا در عرب کسـی ماننـد پـدران او شـجاع و دلاـور نیست. امام علی علیه السلام با ام البنین علیهاالسـلام ازدواج نمود و او همان مادر عباس علیه السلام و برادرانش عثمان و جعفر و عبداالله است که در کربلا به شهادت رسیدند. اسم کامل ام البنین این است: فاطمه دختر خزام بن خالـد بن ربیعۀ بن لوئی بن کعب بن عامر بن کلاب بن ربیعۀ بن عامر بن صعصـعۀ بن معاویۀ بن بکر بن هوازن. در بحار به اسـنادش از حضـرت جعفر بن محمد علیه السلام نقل است که فرمود: ام البنین مادر این چهار برادر بود کـه در کربلاـ شـهید شدنـد. هر روز بـه بقیـع میرفـت و براي پسـرانش بسـیار حزیـن و سوزنـاك گریه مینمـود. مردم دور او جمع میشدنـد و گریه و زاري و نـوحه سـرایی او را میشـنیدند. روزي مروان (لعنه االله) از قبرسـتان بقیـع گـذر میکرد که صـداي نـاله ونـدبه ام البنین علیهاالسـلام را شـنید و از گریه و سوز اشـک او به گریه افتـاد.