شـیخ مفید (ره) به اسـنادش از جابر بن عبدالله انصاري نقل میکند گفت: هنگامیکه علی بن الحسین علیه السلام به شـهادت رسـید امام حسـین علیه السلام با چشـمان گریان و قلبی حزین و ناامیـد از خویش به خیمه داخل شد سـکینه علیهاالسـلام گفت: اي پـدر شـما تو را چگونه میبینم گویا خبر مرگت را آورده اند که چنین محزونی و چشـمانت را سـیل اشک فراگرفته، پدر برادرم علی کجـاست؟ امـام فرمـود: این مردمـان پست او را کشـتند. چون سـکینه سـخنان امـام را شـنید نـاله اي زد و گفت: اي واي برادرم، اي واي نور قلبم، سـکینه علیهاالسلام خواست از خیمه خارج شود امام حسین علیه السلام مانع او شد و گفت: اي سکینه صبر کن به خدا پناه ببر. سـکینه گفت: پدر جان چگونه صبر کند کسـی که برادرش را کشـتند و پدرش را تنها واگذاشـتند پس امام علیه السلام گفت: (انا الله و انا الیه راجعون)