در بحار است امام به سـمت راست لشـگر حمله کرد و فرمـود: مرگ بهـتر است از اینکه انسـان اسـیر ننـگ و عـار و خفت و خـواري شود. سـپس به سـمت چپ حمله نمود و چنین فرمود: أنـا الحسـین بن علی آلیت أن لاـ انثنی أحمی عیالاـت أبی أمضـی علی دین النـبی در لهوف به نقـل از بعضـی راویان آمده که بخدا پیش از این ندیده بودم کسـی که دشـمنان او را در میان گرفته باشـند، فرزندان و اهل بیت و اصحابش همگی کشـته شده باشـند، قوي دلتر از او که چون دشمنان بر او حمله میکردند او نیز با شمشیري آخته به آنها حمله مینمود و بین ایشان جدایی میانداخت همانند شـیري که بین گله آهوان جدایی میاندازد حضـرت به ایشان حمله میآورد تا اینکه تعداد لشگریان عمر سعـد بر اثر الحاق سـپاهیان بیش از سـی هزار نفر شـد. در برابر حملات امام علیه السلام ماننـد ملخ هاي سـرگردان پراکنده و گریزان شدند، سـپس امام علیه السلام به محل استقرار خود در میدان جنگ بازگشت در حالیکه میفرمود: لا حول و لا قوة الا باالله.