سـید (ره) گوید: لشگریان عمر سعد براي غارت خیام آل رسول الله صلی الله علیه و آله و نور چشم حضـرت زهراي بتول علیهاالسـلام از یکـدیگر سـبقت میگرفتنـد حتی پارچه اي که بر دوش زنان بود دزدیدند. زنان و دختران حرم رسول الله صـلی الله علیه و آله از خیمه ها بیرون آمـده و صـدایشان به گریه و زاري بلنـد شـده و به خاطر فراق عزیزان و دوسـتان ناله میکردند و میگریسـتند. حمید بن مسـلم (لعنه الله) میگوید: دیدم زنی از قبیله بکر بن وائل که با همسـرش در اصـحاب عمر سـعد (لعنه الله) بود، چون دید که لشـگر عمر سـعد بر خیمه هاي زنان حسـین علیه السلام حمله کردند و آنها را غارت نمودند شمشیري به دسـت گرفـت و بـه سـوي خیمه ها رفت و فریـاد زد: اي قـبیله بکر بن وائـل آیـا دخـتران رسـول الله صـلی الله علیه و آله را غـارت میکنید؟ براي خون خواهی رسول خدا صـلی الله علیه و آله قیام کنید حکمی جز حکم خداوند نیست پس همسـر آن زن آمد و او را با خود برد.