امالی شـیخ طوسـی از عمرو بن ثابت از ابیالجارود از امام باقر علیه السلام نقل است: پیامبر صلی الله علیه و آله در خانه امسلمه بود و به او فرمود: به کسـی اجازه ورود مده، حسـین کودکی خردسال بود آمد و به نزد پیامبر صـلی الله علیه و آله رفت، امسـلمه پشت سر امـام حسـین وارد شـد دیـد حسـین روي سـینه پیـامبر نشسـته و حضـرت گریـه میکنـد و چیزي در دسـت حضـرت هست که آن را میبوسید، حضرت فرمود: اي امسلمه! الان جبرئیل به من خبر داد، این فرزندم کشته میشود و این خاك محل شهادت حسینم است، این را پیش خود نگهدار و هر گاه دیدي به حالت خون درآمده بدان که حسینم کشته شده، امالسلمه گفت: از خدا بخواه این واقعه را از حسـین دور کند، حضـرت فرمود: این کار را کردم وحی آمد، درجه اي در این واقعه هست که کسـی از مخلوقات به آن درجه نمیرسد و براي حسـین پیروان و شـیعیانی است که هم شـفاعت میکنند و هم شـفاعت میشوند و مهدي (عج) از فرزندان اوست و خوشا به حال کسـی که از پیروان و دوسـتان حسین باشد بخدا قسم روز قیامت نجات مییابند.