در مجـالس شـیخ سـعید ابیجعفر طوسـی (ره) نقل است از علی بن موسـی الرضا علیه السلام از پـدرش علیه السلام از جعفر بن محمـد علیه السلام از پـدارنش علیه السلام نقـل است که فرمودنـد: ابلیس نزد همه پیـامبران از حضـرت آدم علیه السلام تا حضرت مسیح علیه السلام میرفت و به آنها چیزي میگفت و از آنها چیزهایی میپرسید: و بیش از همه انبیا با حضرت یحیی مأنوس بود، روزي حضـرت یحیی علیه السلام به ابلیس گفت: من از تو حاجتی دارم، ابلیس گفت: تو بزرگوارتر از آن هستی که از من چیزي بخواهی امـا حـال که میخواهی بـپرس هر چه تو اراده کنی من مخـالفت نمیکنم، (راوي حـدیث را تـا آنجـا ادامه میدهد که) حضـرت یحیی پرسـید آیا تاکنون شده بر من پیروز شده باشـی؟ گفت: نه، اما یک اخلاقی داري که من تعجب میکنم یحیی پرسـید: آن چیست؟ گفت تو پرخوري میکنی وقتی افطار مینمایی یک شـکم پر غذا میخوري و باعث میشود تو به بعضـی عبادتها موفق نشوي و بعضـی شـبها را به عبادت نگذرانی، حضـرت یحیی گفت: با خداي خود عهد میبندم هیچگاه شکم سیر طعام نخورم تا پروردگارم را ملاقات کنم، ابلیس گفت: من هم با خـداي خود عهـد میکنم که هرگز هیچ مسـلمانی را نصـیحت نکنم تا اینکه خـداي خود را ملاقـات کنم سـپس خارج شـد و دیگر نزد یحیی علیه السلام برنگشت.