ترجمه لهوف: راوی گوید: عبیدالله بن زیاد لعین یک نامه به یزید بن معاویه نوشت مشتمل بر خبر قتل سيد شباب اهل جنت، امام حسین علیه السلام، و اسیری اهل بیت آن حضرت؛ و نامهای دیگر به همین مضمون به مدینه برای عمرو بن سعید بن عاص – والی مدینه – فرستاد. وقتی که این خبر دردآور به آن ملعون رسید، بالای منبر رفت و خطبه ای در حضور مردم خواند و ایشان را از مصیبت سیدالشهداء علیه السلام آگاه گردانید. با شنیدن این خبر، فریاد ناله بنی هاشم عظیم و اندوهشان افزون گشت و به اقامه عزاداری و سوگواری پرداختند. زینب دختر عقیل بن ابی طالب اهتمام خاص در ندبه و سوگواری نمود و ابیاتی را با این معنی در عزای امام حسین علیه السلام خواند: ای گروه اشقیاء که مرتکب قتل حسین علیه السلام شده اید، فردای قیامت چه جوابی برای رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم دارید آن زمان که به شما بفرماید: ای امت آخر الزمان! پس از رحلت من، با عترت و اهل بیت من این چگونه رفتاری بود که بجا آوردید. بعضی را اسیر و دستگیر کردند و برخی را به خونشان آغشتهساختید؛ این قسم رفتار، پاداش نصیحت های من نبود که شما را پند دادم به اینکه مبادا بعد از من با خویشان من رفتار بد و ناخوشایند نمایید چون آن روز به شب رسید، جميع أهل مدينه صدای هاتفی را شنیدند که این ابیات را به آواز بلند می خواند:
أَيُّهَا الْقَاتِلُونَ جَهْلًا حُسَيْناً * * * أَبْشِرُوا بِالْعَذَابِ وَ التَّنْكِيلِ
كُلُّ أَهْلِ السَّمَاءِ يَدْعُو عَلَيْكُمْ * * * مِنْ نَبِيٍّ وَ مَالِكٍ وَ قَبِيلٍ
یعنی: ای گروهی که حسین بن علی را کشتید و به حق أو جاهل بودید، بشارت باد شما را به عذاب و شکنجه روز قيامت. همه اهل آسمان از پیغمبران و مالک دوزخ و همه قبائل ملانکه شما را نفرین می کنند. شما لعنت شدید بر زبان سلیمان بن داود و موسی بن عمران و عیسی بن مریم.