در بحار از محمد بن ابیطالب الموسوي نقل شده که: امام حسین علیه السلام شبی از منزلش خارج شـد و به سوي قبر جدش رسول خدا صـلی الله علیه و آله رفت و گفت: السـلام علیک یا رسول الله، من حسـین پسـر فاطمه فرزندت هستم همان که مرا در میان امت خود جانشین قرار دادي، شاهد باش بر آنها اي پیامبر خدا که آنها مرا خوار و حق مرا ضـایع کردنـد و حرمت مرا نگه نداشـتند. و این شـکایت من نزد شـماست تـا به شـما ملحـق شوم، سـپس برخـاست و همچنـان نمـاز میخواند، ولید به خانه حسـین علیه السلام کسی را فرستاد ببیند از مدینه خارج شده یا نه، او را در منزلش نیافت، پس گفت: خدا را شکر که از مـدینه خارج شـد و دست من به خون او آلوده نشد.