مرحوم سید (ره) در لهوف میگوید: امام حسـین علیه السلام روز سوم ذي الحجه سال شصت هجري قبل از اینکه از شهادت مسلم علیه السلام مطلع شود از مکه خارج شد زیرا او در همان روز که مسـلم به شـهادت رسـیده بود از مکه خارج شد. سید میگوید، وقتی آن حضرت تصمیم گرفت به سوي عراق حرکت کند خطبه اي خواند و فرمود: الحمد االله و ما شاء االله و لا قوة الا باالله و صـلی االله علی رسوله، خط مرگ براي فرزنـدان آدم همانند گردنبندي است در گردن دختران جوان و علاقه من براي رسـیدن به گذشـتگانم بیش از علاقه یعقوب به یوسف علیه السلام است. خیر من در جـاي بزمین افتـادنم است که آنرا ملاقـات میکنم. گویا میبینم گرگان بیابانها بین نواویس و کربلاـ بنـدهایم را از یکـدیگر جـدا میکننـد و شـکمبه هاي تهی و انبانهـاي خالی را از من پر میکننـد چارهاي از آن روز نیست و نمیتوان از سـرنوشتی که مقدر شده دوري جست، رضاي خدا رضاي ما اهل بیت است. به بلاهایش صبر میکنیم و پاداش صابرین را بـدست میآوریم، هرگز پـاره ي تن رسول خـدا صـلی االله علیه و آله از او جـدا نشود بلکه آنـان در خظیرة القـدس بهشت گرد او خواهند بود که چشم آن حضـرت به آنها روشن میشود و وعدهي او محقق میشود کسـی که جانش را براي ما بذل نموده و نفس خود را براي دیدار خدا آماده کرده همراه ما حرکت کند زیرا من ان شاء االله صبحگاهان عازم هستیم.