در عوالم مستندا از ابن عبـاس نقـل است که گفت: مـا نزد رسـول الله صـلی الله علیه و آله بـودیم در حـالیکه پسـرش ابراهیم را به زانـوي چپ و حسـین علیه السلام را روي زانوي راستش قرار داده بود و رسول خدا صلی الله علیه و آله یکبار این را میبوسید و یک بار آنرا در این هنگام جبرئیل نازل شد تا پیام پروردگار دو عالم را به او برساند. پس هنگامی که جبرئیل نزد ایشان رفت، حضـرت فرمود: جبرئیل پیامی از پروردگارم براي من آورده اي؟ جبرئیل عرض کرد: اي محمد پروردگارت به تو سلام رسانیده و میفرماید: این دو کودك را که بر زانویت قرار دادي هر دو براي تو نمیماننـد پس یکی را فدیه دیگري قرار بده و فداي دیگري نما. رسول الله نظري بر ابراهیم کرد و آنگاه نظري به حسـین علیه السـلام نمود، سپس گریست و آنگاه فرمود: بدرستیکه مادر ابراهیم کنیز است و هر گاه که بمیرد کسی جز من براي او ناراحت و محزون نخواهد شد ولی مادر حسین علیه السلام دخترم فاطمه علیهاالسلام و پدرش پسر عمویم علی علیه السـلام است و حسـین از گوشت و خون من است و هر گاه او از دنیا برود دخترم و پسر عمویم و خودم براي او محزون و نـاراحت خواهیم شـد و نـاراحتی و حزن من از آن دو دربـاره ي حسـین بیشتر خواهـد بود. اي جبرئیـل به خداونـد بگو که ابراهیم را از من بگیرد چون او را فـدایی حسـین قرار دادم. ابن عبـاس میگویـد: پس از سه روز ابراهیم از دنیا رفت و هر گاه که رسول خـدا صـلی الله علیه و آله حسـین را میدیـد او را در آغوش میکشـید و میبوسـید و به سـینه خود میچسـباند، لبها و دندان او را میمکید و میفرمود: اي من به فداي کسی که ابراهیم، پسرم فداي او گردید.