در منتخب از عبدالله بن عمر نقل شده است: دیدم رسول خدا صلی الله علیه و آله بر منبر خطبه میخواند که در این هنگام حسین از نزد مادرش آمد در حالی که طفلی کوچک بود. ناگهان پایش به گوشه جامه اش گیر کرد و با صورت به زمین خورد. رسول الله صـلی الله علیه و آله با دیدن این صحنه گریست و از منبر پائین آمد و حسین علیه السلام را به آغوش گرفته و به سینه اش چسباند و او را از گریه ساکت کرد و گفت: خداونـد شـیطان را بکشـد. فرزنـد، مـایه آزمـایش است. بخـدایی که جانم به دست اوست وقتی این پسـرم افتاد دلم از دست برفت. عبدالله بن عمر ادامه داد بدرستیکه رسول الله رقیق القلب بود و از ناراحتی دیگران سریعا اشکش جاري میشد همانگونه که خداوند تعالی فرمود: و کان بالمؤمنین رحیما.