در بحار از مناقب نقل است، زهیر بن قین گفت: اجازه بده حرکت کنیم و در کربلا فرود آئیم آنجا ساحل فرات است، اگر خواستند بجنگند با آنها آنجا بجنگیم و از خدا براي پیروزي بر آنها اسـتعانت بخواهیم، چشمان حضرت پر از اشک شد و فرمود: پروردگارا به تو پناه میبریم از کرب و بلاء. آنگاه امام حسـین علیه السلام در موضع کنونی فرود آمد حر نیز با هزار سوار در نزدیکی آنها فرود آمد، امام حسین علیه السلام کاغذ و مرکب خواست و نامه اي همانند نامه هاي قبل به اشـراف کوفه نوشت، سپس حضرت برادران و فرزندان و اهل بیتش را جمع کرد، نگاهی به آنها کرد و لحظاتی گریه نمود، سپس فرمود: پروردگارا، ما عترت پیامبر تو محمد صلی االله علیه و آله هستیم ما را از حرم جـدمان اخراج کرده و آواره نموده اند بنی امیه بر مـا تجاوز کرده خـدایا حق ما را بگیر و ما را بر گروه سـتمکاران نصـرت عطا کن.