در کتاب عیون از فضل بن شاذان آمـده است که: از امام رضا علیه السلام شـنیدم میفرمود: وقتی خدا حضـرت ابراهیم علیه السلام را امر کرد بجاي اسـماعیل گوسـفندي را که بدان منظور فرو فرستاده ذبح کند، ابراهیم آرزوي ذبح فرزندش اسماعیل را داشت. اگر به ذبح گوسفند بجاي فرزنـدش امر نشـده بود تا، آنچه که به قلب پدري که از قربانی کردن فرزند عزیزش وارد میشد بر قلب او نیز وارد میگردید تـا پـاداش مصـیبت دیـدگان صـبور براي او منظـور گردد. خداونـد به ابراهیم وحی فرمود: اي ابراهیم از مخلوقـات من کـدام نزد تو محبوبتر است؟ عرض کرد پروردگارا در بین مخلوقات تو نزد من کسـی محبوبتر از محمـد صـلی الله علیه و آله نیست. خداوند به او وحی فرمود. او را بیشتر دوست داري یا خودت را، گفت او را بیش از خود دوست دارم، خـداي تعالی فرمود: فرزنـد محمد را بیشتر دوست داري یا فرزنـد خودت را؟ گفت: فرزند محمد صـلی الله علیه و آله را، وحی آمد: کشـته شدن فرزند او بدست دشـمنانش از روي ظلم براي تو دردناك است یا ذبـح فرزنـد تو بدست خودت براي اطاعت از من؟ گفت: کشـته شدن او بدست دشـمنانش براي من دردناکتر است. وحی آمد: اي ابراهیم عده اي که خود را امت محمد میدانند بعد از او فرزندش حسین را با ظلم و کینه مانند ذبح گوسـفند به قتل میرساند و با این کارشان موجب خشم من خواهند شد، حضرت ابراهیم از این خبر قلبش بدرد آمد و شـروع به گریه کرد. خداوند وحی نمود: تو گریه بر حسـین را هدیه ذبح فرزندت اسـماعیل که قرار بود بدست خودت واقع بشود نمودي. و من بالاترین درجه ثواب اهل مصـیبت را براي تو قرار دادم، و این همان قول خداونـد است است که میفرمایـد: »و فـدیناه بذبـح عظیم«.