در ارشاد شیخ مفید (علیه الرحمـۀ) به سـند خود او از امالسـلمه نقل شده: روزي پیامبر صـلی الله علیه و آله نشسـته بود و حسـین علیه السلام در آغوش او بود، چشمان پیامبر پر از اشک شد، گفتم: فدایت شوم یا رسول الله براي چه گریان شدید؟ فرمود: جبرئیل نازل شد و مرا در مورد حسینم عزادار نمود و خبر داد: عده اي از امتم او را به شهادت میرسانند که خداوند آنها را به شفاعت من نرساند.
در کامـل به سـند خـود از جـابر از امـام بـاقر علیه السلام آمده: امیرمومنان فرمود: پیامبر صـلی الله علیه و آله به دیدن ما آمد در حالیکه ام ایمن براي ما مقداري شـیر، کره و خرما آورده بود از آنهـا پیش روي حضـرت گـذاشتیم حضـرت میـل فرمود، پس از آن به گوشه خـانه رفت و دو رکعت نمـاز خوانـد در سجده آخر بشدت گریه کرد هیچکدام از ما باحترام و تعظیم ان حضرت از علت گریه سؤال نکردیم، حسین به آغوش حضرت رفت و گفت: بابـا به خـانه مـا آمـدي ما خیلی خوشـحال شـدیم اما با گریه خود همه ما را غمگین کردي؟ فرمود: پسـرم چنـد لحظه پیش جبرئیل پیش من آمد به من خبر داد شـما کشـته میشوید و قبور شما در مکان هاي پراکنده است. پرسید پدر جان کسی که قبور ما را با همه پراکندگیش زیارت کند چه پاداشـی دارد؟ فرمود: پسـرم، عده اي از امتم هسـتند که شـما را زیارت میکنند و تقاضاي خیر و برکت میکنند سزاوار است من، روز قیامت آنها را از هول و هراس قیامت و از گناهانشان نجات دهم و خداوند آنها را در بهشت جاي میدهد.