امام باقر

نامه حضرت به محمد حنفیه

در کامـل الزیـارات از میسـر بن عبـدالعزیز از امام باقر علیه السلام  نقل شـده که، امام حسـین علیه السلام  از کربلا به محمـد بن علی علیه السلام  چنین نوشت بسم االله الرحمن الرحیم از حسـین بن علی به سوي محمـد بن علی و بنی هاشم، امـا بعـد گوئی دنیـا نبوده و آخرت همیشـگی و باقی است و قسـمتی از قصیده مرحوم حاج هاشم والسلام. یا سائق الحرة الوجناء أنحلها طی السري و طواها الاین و النصب عج بی اذا جئت غربی الحمی و بـدت منه لمقلتـک الأعلام و القبب وحی عنی الأولی أقمار هم طلعت من طیبـۀ ولـدي کرب البلاء غربوا فاعجب لهم کیف حلوا کربلاـء و قـد کانت بهم تفرج الغماء و الکرب فأین تلک البـدور التم لا غربوا و أین تلک البحور الفعم لا نضـبوا قوم لهم شـرف العلیاء من مضر و المرء یؤخذ فی تحدیده النسب و لا کیومهم فی کربلاء و قد جد البلاء و ار جحنت عندها الکرب و فتیۀ وردواء ماء المنون بها ورد المفاضۀ ظمآن الحشاء سغب

روایت 1040

وقتی صبح عاشورا شد امام حسین علیه السلام  اصحابش را جمع نمود (بنا به گفته مرحوم سـید در لهوف از قول امام باقر علیه السلام ) جمعا چهل و پنـج نفر سواره و یکصـد نفر پیاده بودنـد. و ابن نما در مثیر الاـحزان نیز همین قول را آورده است. در بحـار از محمـد بن ابیطالب نقل شـده: سـی دو نفر سواره و چهل نفر پیاده بوده اند. و در بعضـی روایات هشـتاد و دو نفر پیاده بودند.

در نحوه شهید شدن ایشان

در بحار از کتاب نوادر علی بن اسـباط از بعضـی علما نقل است: حضـرت امام محمد باقر علیه السلام  فرمود: پـدرم در روزي که پـدرش امام حسـین علیه السلام  کشـته شـد دل درد شدیـدي داشت و در خیمه بود. من میدیـدم که دوسـتان ما چگونه به همراه امام حسـین علیه السلام  میجنگیدنـد و از امام تبعیت میکردند. امام گاهی به سـمت راست دشـمن و گاه به سـمت چپ و گاهی نیز به قلب سپاه دشمن حمله میکرد. آن کافران امام حسین علیه السلام  را کشتند به طریقی که رسول الله صلی الله علیه و آله کشـتن سگها را هم به آن طریق نهی کرده و جایز نمیدانست. آنان امام حسین علیه السلام  را با شمشیر و نیزه و سنگ و چوب و عصا و غیره کشـتند و عاقبت نیز با اسب بر بـدن او تاختند.