در کامـل به اسـنادش از معلی بن مرة نقـل است که گفت: رسـول خـدا صـلی الله علیه و آله فرمودند: حسـین از من است و من از حسـین هسـتم خداوند دوست دارد هر کسـی را که حسـین علیه السـلام را دوست دارد. حسـین علیه السـلام فرزنـدي از فرزنـدان و نوه اي از نوادگان است.
و نیز در کامل از معلی العامري نقل است که: روزي براي تناول غـذا نزد رسول الله صـلی الله علیه و آله دعوت شدم، در آنجا حسـین علیه السـلام با کودکان بازي میکرد که رسول خدا صـلی الله علیه و آله در برابر دیـدگان مردم به سوي او رفت. سـپس آغوش خود را باز کرد و کودك به آغوش آنحضـرت میپرید و فرار میکرد و این چنین با این کار خود رسول الله صلی الله علیه و آله را به خنده میانداخت. تا اینکه رسول الله او را گرفت و یکدستش را به زیر چانه و دست دیگرش را به گردن حسـین گـذاشت و دهانش را بر دهان او گـذاشت و دهان او را میبوسـید. سـپس فرمود: حسـین از من است و من از حسـین هسـتم. خداوند دوست دارد هر کسـی را که حسـین علیه السلام را دوست دارد حسین علیه السلام نوه اي از نوادگان است (سـبطی از اسـباط است).
. در عوالم به اسـناد معتبر از ام سـلمه آمده که گفت: دیدم رسول الله صلی الله علیه و آله را در روز عیـدي در حـالیکه بر تن پسـرش حسـین علیه السـلام جـامه اي بسـیار زیبا پوشانـده بود که از لباس هاي این دنیا نبود. به حضـرت عرض کردم: یـا رسـول الله ایـن لبـاس چیسـت؟ حضـرت فرمـود: این لبـاس هـدیه اي است که خداونـد آن را براي حسـین علیه السـلام بـه مـن هـدیه کرده، بـدرستیکه ایـن پـارچه از کرك و پر و بال هـاي جبرئیـل اسـت و مـن نیز ایـن لبـاس را بر تن حسـین علیه السـلام کردم و با این لباس او را زینت کردم بدرستیکه امروز زینت است و من امروز را دوست دارم.
در عوالم از ابن عباس نقل است که گفت: رسول خـدا صـلی الله علیه و آله فرمود: در بهشت قصـري را دیدم که از مروارید سـفید بود و در دیوارهاي آن هیچ رخنه و اتصـالی نبود و تمـام آن قصـر یکپارچه از مرواریـد بود. گفتم حبیب من جبرئیل این قصـر براي کیست؟ گفت: براي پسـرت حسـین علیه السـلام است. رسول خدا صـلی الله علیه و آله فرمود: به جلوي آن قصـر رفتم سـیبی یافتم و آن سیب را گرفتم و شکافتم پس از میـان آن سـیب حوریه اي بیرون آمـد گفتم: تو براي چه کسـی هسـتی؟ آن حوریه گریست و گفت: من براي پسـرت حسـین علیه السلام هستم.
در عوالم از امام رضا علیه السلام از پدران طاهرینش نقل است که رسول خدا فرمود: هر کس دوست دارد به محبوبترین اهل زمین نزد اهل آسـمان نگاه کند، به حسین علیه السلام بنگرد.
اسماعیل بن رجا و عمرو بن شعیب نقل شده که گفتند: روزي امـام حسـین علیه السـلام بر عبـدالرحمان بـن عمرو بـن العـاص گـذشت، عبـداالله گفـت: هر کس دوست دارد به محبوب ترین اهل زمین نزد اهل آسمان نگاه کند به این فردي که اکنون در حال گذر است نگاه کند. پس با آن حضرت سخنی نگفتند تا اینکه شـبهاي جنگ صـفین شـد پس ابوسـعید خدري به نزد امام حسـین علیه السـلام رسـید و حضـرت به او فرمود: آیا میدانی من محبوب ترین مردم نزد اهل آسـمان هسـتم با این حال با من و پدرم در روز صـفین میجنگی! بخدا قسم که پدرم از من برتر و بهتر است پس توبه کن و عـذر خواهی نمـا. آنگـاه به ابوسـعید خـدري گفت: آیا نشـنیده اي سـخن خـداي تبارك و تعالی را که فرمود: و ان جاهـداك علی أن تشـرك بی ما لیس لک علم فلا تطعهما و آیا نشـنیده اي سـخن رسول خـدا را که: بـدرستی که پیروي و اطاعت و بندگی باید در امور خیر و معروف باشد و نیز فرمود: بندگی براي مخلوق در معصیت خداوند وجود ندارد.
در عوالم مستندا از ابن عبـاس نقـل است که گفت: مـا نزد رسـول الله صـلی الله علیه و آله بـودیم در حـالیکه پسـرش ابراهیم را به زانـوي چپ و حسـین علیه السلام را روي زانوي راستش قرار داده بود و رسول خدا صلی الله علیه و آله یکبار این را میبوسید و یک بار آنرا در این هنگام جبرئیل نازل شد تا پیام پروردگار دو عالم را به او برساند. پس هنگامی که جبرئیل نزد ایشان رفت، حضـرت فرمود: جبرئیل پیامی از پروردگارم براي من آورده اي؟ جبرئیل عرض کرد: اي محمد پروردگارت به تو سلام رسانیده و میفرماید: این دو کودك را که بر زانویت قرار دادي هر دو براي تو نمیماننـد پس یکی را فدیه دیگري قرار بده و فداي دیگري نما. رسول الله نظري بر ابراهیم کرد و آنگاه نظري به حسـین علیه السـلام نمود، سپس گریست و آنگاه فرمود: بدرستیکه مادر ابراهیم کنیز است و هر گاه که بمیرد کسی جز من براي او ناراحت و محزون نخواهد شد ولی مادر حسین علیه السلام دخترم فاطمه علیهاالسلام و پدرش پسر عمویم علی علیه السـلام است و حسـین از گوشت و خون من است و هر گاه او از دنیا برود دخترم و پسر عمویم و خودم براي او محزون و نـاراحت خواهیم شـد و نـاراحتی و حزن من از آن دو دربـاره ي حسـین بیشتر خواهـد بود. اي جبرئیـل به خداونـد بگو که ابراهیم را از من بگیرد چون او را فـدایی حسـین قرار دادم. ابن عبـاس میگویـد: پس از سه روز ابراهیم از دنیا رفت و هر گاه که رسول خـدا صـلی الله علیه و آله حسـین را میدیـد او را در آغوش میکشـید و میبوسـید و به سـینه خود میچسـباند، لبها و دندان او را میمکید و میفرمود: اي من به فداي کسی که ابراهیم، پسرم فداي او گردید.
در امالی شیخ صدوق از ابن نعیم نقل است کـه گفـت: نزد ابـن عمرو بـودم کـه مردي بـه نزد او آمـد و از او دربـاره خـون پشـه و حکـم آن سـؤال کرد: ابن عمرو گفت: اهل کجـایی؟ آن مرد گفت اهـل عراق هسـتم ابن عمرو گفت: او را ببینیـد که از من دربـاره ي خـون پشه سؤال میکنـد در حـالیکه پسـر رسول الله صـلی الله علیه و آله را کشتند و من از رسول خدا شنیدم که فرمود: حسن و حسین دو گل خوشبوي من از دنیا هسـتند.
در امالی از خـذیفه بن یمان نقل است که گفت: دیـدم که رسول خدا صـلی الله علیه و آله دست حسـین بن علی
علیه السـلام را گرفته و میفرمود: ایهـا النـاس این حسـین بن علی است پس او را خوب ببینیـد و بشناسـید، قسم به کسـی که جـانم به دست اوست این پسـر در بهشت است دوسـتان او بهشتیاند و دوسـتان دوسـتان او نیز در بهشت هسـتند.
در کامـل از ابی ذر غفاري (رحمه الله) آمده که گفت: دیدم که رسول خدا حسـین بن علی علیهماالسـلام را میبوسید و چنین میفرمود: هر کس حسن و حسـین و فرزندان ایشان را از روي صدق و اخلاص دوست داشـته باشد، صورتش به آتش و عذاب نخواهـد سوخت حتی اگر گناهانش به تعـداد ریگ هاي بیابان و شـنزار باشـد هیـچ گناهی از او باقی نمیماند مگر گناهی که او را از ایمان خارج کند.